Ego według PSTeorii jest zbiorem mechanizmów realizujących interes JA. Ta definicja dopuszcza zmiany Ego. Zaspokojenie interesu JA zależy od kompetencji jednostki oraz od jej pozycji w społeczności. Nadmierny egoizm jest dominacją Ego nad empatią. Zdrowe, dojrzałe Ego równoważy empatię z dbałością o własny interes. JA nie będzie zdrowe w chorym środowisku, więc dojrzałe Ego dba o środowisko przyrodnicze, ekonomiczne, społeczne. Ego reaguje, gdy podświadomość zauważy korzyść lub zagrożenie dla JA. Niedojrzałe ego utrzymuje przymus dominacji interesu JA nad interesem innych. Rozwój duchowy skutkuje uwolnieniem się z prymatu JA, dbamy o JA racjonalnie, możemy, ale nie musimy ulegać JA.
Dzieci mają niedojrzałe ego, dorośli dojrzałe Ego, a dorosłe dzieci nadęte EGO. Dziecko postępuje impulsywnie, nie ma wykształconych adekwatnych do sytuacji wzorców reagowania. Dojrzewanie ego występuje w procesie kształtowania się mechanizmów kontroli. Chwiejność emocjonalna stabilizuje się. Dojrzałe Ego potrafi brać pod uwagę interes JA i interesy innych jednostek. Uwzględnia w procesach decyzyjnych konsekwencje. Dojrzałość osiągana jest poprzez kształtowanie się mechanizmów podejmowania decyzji i samokontroli. Nadęte EGO jest wynikiem dysfunkcji procesu dojrzewania. Wadliwie wyolbrzymia znaczenie jednostki. Jednostka dojrzała potrafi odnaleźć swoje miejsce w relacjach. Jednostka nadęta próbuje relacje zdominować.
Przez mądrość do szczęścia 