Człowiek broni swoich przekonań, gdy są one częścią JA. Zatem zmiana przekonań powinna zacząć się od uświadomienia rozmówcy, że przekonania są jak garnitur, można go zdjąć, by ubrać inny, zgodny z rzeczywistością. Łatwiej dodawać nowe przekonania, niż zmieniać posiadane. Aby zbudować zrozumienie słuchacza, trzeba zakorzenić w jego wiedzy nowy kontekst, którego nowe przekonania będą składową. Kontekst nie może uderzać w cudzy światopogląd, który w wielu przypadkach jest niemożliwy do zmiany. Ludzie czerpią wiedzę z uznawanych przez siebie źródeł, potwierdzających ich przekonania. Ludzie odrzucają źródła informacji, które są sprzeczne z ich przekonaniami. Nie można atakować cudzych przekonań, człowiek atakowany się broni, a to blokuje zmianę. Można się dzielić swoimi przekonaniami uzasadniając, dlaczego uznajemy je za wartościowe. Należy potwierdzić prawo każdego do własnych przekonań. Należy uzmysłowić rozmówcy funkcję propagandy, która głosi komunikaty niezgodne z prawdą, która ma za zadanie realizować cele zleceniodawcy głosiciela propagandy. Należy uświadomić rozmówcy, że głoszone narracje nie są prawdą, że ich celem jest wywołanie konkretnych zachowań słuchaczy, zachowań korzystnych dla zleceniodawcy osób głoszących propagandę.
Dialog należy zacząć od ujawnienia używanych definicji. Bez uzgodnienia definicji dalszy dialog nie ma sensu.
Osoba skutecznie wprowadzająca do społecznego dyskursu zgodne z prawdą przekonania musi być ponad podziałami, by nie włączył się w słuchaczach podział na MY i ONI, który odrzuca wszelkie stwierdzenia ONYCH.
Przez mądrość do szczęścia 