Historia powstania
Panstrukturalna Teoria Wszystkiego oraz jej zastosowania opisywane w kolejnych rozdziałach pozwalają wyjść poza kontekst, popatrzeć na zagadnienie z perspektywy holistycznej. W każdym rozdziale w sekcji Historia powstania pojawiają się wspomnienia dotyczące pracy nad zagadnieniem oraz luźne refleksje. Takie podejście buduje więź z czytelnikiem, zaprasza go za kulisy warsztatu autora.
Postuluję, że PSTeoria dostarcza narzędzi do uwalniania się z postrzegania kontekstowego. Na każdy zbiór faktów można patrzeć z różnych perspektyw. Podejście wielokontekstowe powoduje, że człowiek w większym stopniu jest otwarty na poglądy innych. Podejście to tworzy przestrzeń w umyśle dla równoległych narracji, ułatwia dialog i ścieranie się różnych opinii, wzbogaca oponentów o cudze punkty widzenia. Opis strukturalny, jako opis na wyższym poziomie abstrakcji, musi być niesprzeczny z prawidłowymi opisami kontekstowymi. Wbrew potocznym poglądom uznaję kontekst za narzędzie poznawcze.
Mój umysł dojrzał do zastosowań Panstrukturalnej Teorii Wszystkiego (PSTeoria). Jestem zdolna do formułowania trafnych definicji tylko dlatego, że PSTeoria przemeblowała mój umysł, układając treści w struktury i tworząc strukturalny szkielet dla nowych treści. Kiedyś myślałam, że zastosowania będę realizować w formie przykładów konkretnych definicji. Obecnie uświadomiłam sobie, że zastosowania mogę realizować w strukturalnym i holistycznym opisie wybranych zagadnień. Metoda pokrywania rzeczywistości siecią strukturalnych definicji niesie wiele korzyści: ma wszytą autokorektę, definicje muszą być wzajemnie spójne, inspiruje poprzez dziury poznawcze, pozwala trzymać dyscyplinę w definiowaniu. Centralne miejsce Zmiany (w procesach) i Różnicy (w opisach) ułatwia konstruowanie celnych definicji i odrzucanie tych, które nie spełniają warunków.
Poniższy rozdział w sekcjach Definicje i Postulaty powstał w trakcie jednej sesji. Nie sprawił mi trudności, bo czerpałam z własnego doświadczenia. Sekcje Założenia i Pomysły i wnioski do wykorzystania okazały się trudniejsze, wymagały wyrywania treści z podświadomości. Sekcja Historia powstania jest zawsze pisana w dwóch podejściach. Luźne refleksje piszę na początku, opis pracy na końcu.
Założenia
- Człowiek jest istotą skojarzeniową.
- W świadomej pamięci roboczej pojawiają się pojęcia skojarzone z bodźcem.
- Człowiek niewytrenowany jest niewolnikiem wzbudzonego kontekstu.
- Rozumiemy w kontekście, stąd rozumienie może się różnić.
- Teorie strukturalne wychodzą poza kontekst, muszą być niesprzeczne z poprawnymi teoriami kontekstowymi.
- Konkret jest zawsze zanurzony w kontekście, pojęcia na wyższym poziomie abstrakcji mogą wychodzić poza kontekst.
- Opowiadamy historie, każda historia może mieć odmienny kontekst. Zależy to od kluczowych bohaterów i scenografii.
- Tylko teorie strukturalne dopełniają się do całości. Teorie kontekstowe mają czasem niezgodne definicje.
Definicje
Perspektywa – to zbiór Figur skojarzeniowych.
Figura skojarzeniowa – to bodziec poznawczy wzbudzający skojarzenia.
Kontekst wybranego zagadnienia – to wzbudzona, spójna sieć skojarzeń, ograniczona pamięcią roboczą.
Zaburzenia Kontekstu – to nietrwałe skojarzenia, niespójne z Kontekstem.
Narracja – spójna opowieść zgodna ze zbiorem wybranych faktów.
Opis strukturalny – Opis złożony z cegiełek, pojęć strukturalnych, który daje się obrazowo zamapować.
Konflikt poznawczy – konflikt pomiędzy dwiema reprezentacjami poznawczymi. Sprzeczne może być więcej reprezentacji, lecz konflikt przypisujemy dwóm, gdyż tylko z dwoma na raz możemy pracować.
Kontekst liberalny – to Kontekst otwarty na uzupełnienia lub zmiany skojarzeń. Jest otwarty zarówno na odrzucenie starych jak i przyjęcie nowych treści.
Kontekst konserwatywny – to Kontekst zamknięty. Odrzuca wszystkie, sprzeczne z posiadaną wiedzą, treści.
Narracja Przeciw – to Narracja celowana, zbudowana na sprzeciwie, oskarżająca kogoś i atakująca.
Narracja Za – to Narracja celowana, która zawiera propozycje, popiera jakąś ideę lub ludzi.
Narracja wyjaśniająca – to Narracja skupiająca się na pytaniach i problemach. Przekazuje odpowiedzi i rozwiązania Narratora, niekoniecznie optymalne.
Narracja wprowadzająca – to Narracja, która wprowadza nowych bohaterów i relacje między nimi, ma charakter typowo opisowy.
Slogan funkcjonalny – to narzędzie aktywizacji działań. Składa się z dwóch pojęć: aktywności i obszaru jej działania: poszukujący znaczeń.
Przez mądrość do szczęścia 