Wiedza jest mapą rzeczywistości w umyśle, dokładniej w jego części zwanej pamięcią trwałą. Nieznana część rzeczywistości to dziury w mapie. Łata, niepopularne obecnie pojęcie, to przyszyty do dziury skrawek, który nie może być dopasowany do dziury, tylko ją zakrywa. Łata na dziurze mapy poznawczej nie odzwierciedla rzeczywistości, tylko ją przybliża. Teraz wyobraźmy sobie mapę, jako wielowymiarową układankę puzzli. Każda puzzla dokładnie wpasowuje się w dziurę uzupełnia brakującą wiedzę, jest odzwierciedleniem strukturalnym. Każdy element strukturalny jest modelem kawałka rzeczywistości. W tym temacie musimy wyjaśnić procesy asymilacji i akomodacji. Asymilacja treści to jest ich zapisywanie w postaci bitmapowej, niepodatnej na zmiany. Akomodacja to dwa procesy: dopasowanie puzzla do dziury i dopasowanie już posiadanej struktury do puzzla. Akomodacja uaktualnia wiedzę dla każdej nowej treści. Umysł strukturalny to wielowymiarowa mapa rzeczywistości zbudowana z dopasowanych puzzli.
Czym zatem jest umysł holistyczny? Przeciętny człowiek ma w pamięci treści powiązane skojarzeniami, ale odrębne. Mapa holistyczna to jeden, spójny model składający się z podmodeli, cegiełek strukturalnych niższego rzędu. W umyśle holistycznym wzbudzana jest cała dowiązana sieć skojarzeń. W umyśle niestrukturalnym wzbudzany jest tylko łańcuch skojarzeń. Umysł strukturalny nie pracuje na pamięci trwałej bitmapowej, a na pomięci niejawnej strukturalnej. Postuluję, że ja kosztem pamięci trwałej (z której nie potrafię przywoływać treści, choć je rozpoznaję) mam rozwiniętą pamięć strukturalną, która się akomoduje, więc nie jest tylko zapisem, jest procesem. W metaforze komputerowej mam mało dysku, mam mało kości RAM, mam natomiast silny i wielki procesor. Dlatego jestem kiepskim rozmówcą, bo wypowiedź słowna bazuje na pamięci. Jestem natomiast wybitna w krótkich formach pisanych, kiedy pamięć zastępuje mi ekran komputera.
Przez mądrość do szczęścia 