Przez mądrość do szczęścia

Historia powstania

Pisałam biogram i użyłam sformułowania opakowanie. Proszę zauważyć, że sytuacja pozornie mało żyzna poznawczo, a to słowo mnie poruszyło i napiszę zarys teorii. Nie będzie to dojrzała teoria, raczej garść skojarzeń, które pojawiają mi się w tramwaju, czy kolejce do lekarza. Cisza, nuda, temat i skojarzenia przesączają się w przestrzeń świadomości. Temat drążył, ujawniał kolejne urywki zrozumienia, miał smak poznawczy. Zmieniłam tytuł rozdziału. Wydaje mi się, że właśnie badam teorię geniuszu. Wcześniej nie miałam celnych pomysłów na bezpośrednią pracę z aktywnością pamięci strukturalnej, z której czerpie geniusz. Podchodziłam już raz do tematu, ale go nie wyczerpałam. Teraz mnie oświeciło. Od dawna dostępne, ujrzane w nowy sposób stwierdzenie domknęło teorię. Mam poczucie, że jestem na dobrej drodze. Wersja obecna jest robocza, nie wiem, czy ją rozwinę, ale mam poczucie, że temat jest nadal otwarty.

Refleksja a wrażenia

Byłam na mieście, zrobiłam reset. Są wakacje, po całym roku pracy czuję się przekręcona przez wyżymaczkę. Ale sama jestem ciekawa, co mogę odkryć. Więc resetuję umysł i próbuję ujawniać kolejne treści. Mam temat: refleksja a wrażenia. Wrażenia są pierwszą odpowiedzią organizmu na bodźce. Szybka ścieżka reagowania, rozpoznająca fenomen po znakach szczególnych. Refleksja musi drążyć głębiej. Wrażenia dotyczą opakowania, refleksja dotyczy struktury. Czym jest zatem opakowanie struktury? Byt w umyśle tworzony w kontakcie powierzchownym, reprezentujący element struktury. Rozbudowany symbol fenomenu.

Operujemy symbolami struktury, wrażeniami. Nie dostrzegamy głębi. Wiedza strukturalna zapisuje relacje i struktury. Ponieważ pamięć jawna jest łatwiej dostępna, do zapisu struktury w pamięci strukturalnej dochodzi rzadko. Ja zapisuję struktury i mam do nich dostęp, bo mam dysfunkcję pamięci jawnej. Zatem co wpływa na zapis struktury, co sprzyja? Są ludzie z wybitną intuicją, oni zapisują struktury i mają do nich dostęp, więc mój przypadek nie jest odosobniony.

Spróbujmy od końca. Chwytamy wrażenia i zapisujemy je w pamięci trwałej, jawnej. Mamy opakowanie. Jeśli moja PSTeoria, która zmianę uznaje za fundament struktury, jest prawidłowa, to strukturę poznajemy przez zmiany. Zmiana jest dostępna. Ułatwieniem będzie zatrzymywanie się na różnicach, różnych stanach rzeczywistości. Różnica jest wynikiem zmiany. Za relację między dwoma bytami uznaję parę: zmianę jednego bytu i reakcję na tę zmianę bytu drugiego. Na razie poruszam się po znanym. Zmiana buduje strukturę. Więc wystarczy nauczyć się chwytać zmiany i budować struktury zgodnie z definicjami z PSTeorii.

Proszę zauważyć, że używam słów istotnych dla zagadnienia, dotykam sedna przez zadymioną szybę. Ja jeszcze nie wiem „jak”, ja już wiem „czym”.

Opakowanie to zapis wrażeń, to używane symbole, szybko dostępna wiedza podręczna. Postuluję, że wiedza podręczna jest asymilowana.

Jeśli struktura to reprezentacja rzeczywistości, to musi być akomodowana, musi włączać nowe w dopasowywane na bieżąco struktury. Struktura musi być akomodowana, to klucz do geniuszu. Nic nowego. Domknięcie poznawcze. Postuluję, że strukturę pobieramy szóstym zmysłem.

Po co zapamiętywać strukturę? To proces energożerny, zasobożerny, wyczerpujący. Wiedza strukturalna jest źródłem intuicji, narzędzia mądrości. W sytuacjach standardowych wystarcza asymilowana wiedza jawna. W sytuacjach nowych potrzeba czegoś więcej i tu ujawnia się siła mądrości.

Oświeciło mnie, że pamięć strukturalna korzysta z mechanizmu abstrahowania, pracuje na klasach fenomenów. Postuluję, że to twory abstrakcyjne są zapisywane w pamięci strukturalnej. Drogą do geniuszu jest trening abstrahowania.

Mam na potwierdzenie tej tezy argumenty. Mapy strukturalne w umyśle nie mogą zawierać reprezentacji bytów konkretnych tylko klas. Każda teoria jest modelem rzeczywistości, ujmuje prawidłowości. Prawidłowości dostrzegamy z wyższego poziomu abstrakcji. Konkret nas zniewala. Nie opisujemy w modelu układu krwionośnego Jana Kowalskiego, opisujemy model dopasowany do wszystkich osób mieszczących się w normie. Dokonaliśmy abstrakcji z wielu przykładów konkretnych.

Geniusz ma umiejętność operowania na różnych poziomach abstrakcji. Modele na wyższym poziomie abstrakcji obejmują większą liczbę klas. Każda teoria to model na jakimś poziomie abstrakcji. Abstrahowanie to odkrywanie cech wspólnych i procesów, które łączą obiekty. Wyższy poziom abstrakcji to możliwość definiowania zależności pomiędzy elementami niższych klas, czyli dostrzegania związków niewidocznych z poziomu konkretnego.

Abstrahowanie i akomodacja – narzędzia geniuszu, które można doskonalić.