Dystans psychiczny. Pomysły. Cz. 9

Opublikowane przez Jadwiga Magnuszewska
  1. Wspólnie uzgodniony regulamin chroni od codziennych walk o rację. Regulamin dotyczy czynności rutynowych. Te niecodzienne zawsze warto zbadać, by nie popełnić błędu, warto zapytać o opinie osoby bardziej doświadczone.
  2. Kompleks niższości. Ludzie z kompleksem niższości bywają niebezpieczni, atakują. Uciekają w przód. Ludzie z kompleksem niższości nie mają psychicznego potencjału potrzebnego do zdobywania, reagują agresją. Agresja to łatwo dostępny potencjał. Obszar objęty kompleksem niższości jest wrażliwy na ataki i pozbawiony dystansu. Jak wybrnąć ze słabości kompleksu niższości? Kompleks wynika z zaniżonej samooceny, która karmi się porównaniami na niekorzyść. Są trzy drogi pracy z kompleksem niższości: 1) zmiana kontekstu porównań; 2) samoakceptacja; 3) przyznanie prawa każdej istocie do swojej indywidualności. Najwartościowsze jest trzecie podejście. Dzięki różnorodności ludzie zasiedlają nisze i nie są zmuszeni walczyć o ograniczone zasoby. Różne temperamenty pozwalają się odnaleźć na różnych stanowiskach pracy. Osoba twórcza byłaby nieszczęśliwa pracując w ochronie. Osoba z dyskalkulią nie odnajdzie się na kasie, a może być wspaniałym pracownikiem biura obsługi klienta. Jak pracować z kompleksem niższości? Podajmy konkretny przykład: pryszczata nastolatka z nadwagą. Przykład jest niejednoznaczny. Celowo. Mamy różne powody takiego stanu rzeczy: zaniedbanie – odwracalne, choroba wyleczalna, choroba niewyleczalna. W trzecim przypadku konieczna jest samoakceptacja, nie musimy sami dokładać sobie bólu. W przypadku drugim konieczna jest dobra diagnoza i dedykowana terapia. W przypadku pierwszym istotna jest praca nad dobrymi nawykami. Trzy różne podejścia prowadzące do likwidacji kompleksu niższości. Kompleks niższości warto korzystnie przetworzyć, słabości przekształcić w atuty.
  3. Dystans a elastyczny umysł. Elastyczność umysłu jest cechą inteligencji. Inteligencję można trenować, powtarzane czynności stają się doskonalsze. Można jej brak protezować nabytymi umiejętnościami i wiedzą. Czy osoby nieinteligentne są skazane na porażkę? Jak osoby o sztywnych umysłach mogą pracować nad zdobyciem dystansu? Jedną z dróg jest budowanie alternatywnych scenariuszy, korzystanie z pomysłów innych, odsunięcie decyzji w czasie. Sztywność umysłu objawia się dwoma zachowaniami: zamkniętością na cudze opinie i niedostrzeganiem alternatyw. Problemem jest fakt, że sztywności umysłu towarzyszą emocje. Cudze, sprzeczne opinie wywołują emocjonalny dyskomfort, więc blokujemy się lub uciekamy. Proponuję uzewnętrznienie rozwiązań. Każde rozwiązanie piszemy na oddzielnej kartce i badamy po kolei. W tej fazie, przy takim podejściu nie musimy bronić swojego rozwiązania, tylko wspólnie w grupie podawać argumenty (korzyści i zagrożenia) i je spisywać na każdej kartce. Potem podkreślić argumenty wykluczające rozwiązanie. Bez dystansu zagrożenia wykluczają rozwiązanie. Wypisane zagrożenie wzbogacamy o zabezpieczenia, dzięki temu traci ono status zagrożenia, staje się zadaniem do wykonania.
  4. Osoby wysoko wrażliwe mogą chować się za regułami. Proponuję stopniowe odczulanie, wchodzenie w kontakt z czymś bolesnym, i uświadamianie sobie, że to nie jest zagrożenie. Jak realnie coś zagraża, możemy uzyskać kontrolę nad tym: wypracować strategię i nawyki bezpiecznego kontaktu. Wysoka wrażliwość przytłacza nas w sytuacji braku kontroli. Z wysoką wrażliwością możemy pracować trzema drogami: kształcenie odporności, budowanie dystansu, zachowanie kontroli. Proszę igłą nakłuwać zewnętrzną stronę dłoni. Boli. Po jakimś czasie przestaje boleć. Kontakt ze sprawiającym ból zjawiskiem też z czasem przestaje boleć. Mamy ograniczone zasoby psychiczne (nadmiar trudności prowadzi do załamania), zatem z mało wartościowych, trudnych kontaktów zrezygnujemy, z wartościowymi będziemy pracować.
  5. Dystans jest oglądaniem świata przez szybę z otworami, widzimy, czujemy, słyszymy. Mury są wysoką, nieprzejrzystą ścianą, która przytłacza. Tracimy kontakt. Dystans daje wolność, mury zamykają.
  6. Asertywność pomaga w obronie naszych granic, które musimy stawiać z szacunkiem dla drugiej strony.
  7. Sugeruję, żeby oprócz budowania odporności pracować z obiektem sprawiającym ból. Niecodzienną propozycją będzie praca nad nieatrakcyjnością. Jeżeli sprawimy, że obiekt będzie uważał nas za nieatrakcyjnych, niezagrażających zostawi nas w spokoju. Jednak są psychopaci, którzy gnębią osoby słabe i bezbronne dla przyjemności. Zatem nie ma jednej, skutecznej strategii. Osoby wysoko wrażliwe również mogą budować potencjał odstraszania. Czasem wystarczą odpowiednie znajomości, ktoś nas nie ruszy, bo mamy silnych znajomych. Informacja jest również potencjałem odstraszania. Mój znajomy miał strategię klasowego błazna, rozbawiał wszystkich, więc nie miał wrogów.
  8. Kontrola przerwy pomiędzy bodźcem a reakcją. Możemy wydłużać przerwę między bodźcem a reakcją. Emocje wyciszyć spokojnym oddechem, pierwszą reakcję poznawczą odłożyć na bok jako jedną z alternatyw. Zadawać pytania. Na Facebooku jest dużo grup, gdzie można zadawać pytania. Nie chodzi tylko o gotowe odpowiedzi, ale również o poszerzenie przestrzeni w której badamy, dołączenie dodatkowych scenariuszy do rozważenia. Ja z czasem wypracowałam trzystopniowa reakcję: intuicyjna reakcja, reakcja czerpiąca z wiedzy, podświadome uzgadnianie. Fragmenty wiedzy są potrzebne, by wzbudzać szersze sieci poznawcze w podświadomości, i by wnioski były wyciągane z większej ilości danych.

Dodaj komentarz