Dystans psychiczny. Postulaty. Cz. 3

Opublikowane przez Jadwiga Magnuszewska
  1. Odporność psychiczną nabywamy przez stopniowo zwiększaną ekspozycję na trudne zdarzenia. Można też działać poprzez umysł i świadomość, które pozwalają umieścić zdarzenie wywołujące psychiczny dyskomfort we wspierającym kontekście. Możemy wówczas podjąć środki ochronne i zmniejszyć reakcję ze strony psychiki.
  2. Naucz się śmiać z samego siebie, z braku dystansu do siebie narodziło się wiele głupich decyzji i wiele cierpienia.
  3. Zniewolenie JA jest przyczyną wielu cierpień.
  4. Miłość nie potrzebuje posiadać, nie potrzebuje kontaktu, jest czułą troską. Zakochanie nie jest wartościowe, to ewolucyjny przymus by łączyć się w pary dla wychowania dzieci. Nie warto dla zakochania niszczyć sobie życia. Prawdziwa miłość kochającego „uświęca”, daje radość, dopełnia.
  5. Popełniamy błędy, bo chcę, nie lubię, boję się kierują naszymi wyborami. Możemy nauczyć się dystansu do tych emocji i nauczyć się włączać rozsądek w podejmowanie decyzji.
  6. Decyzje emocjonalne porywają, dają poczucie zgodności, dlatego je cenimy wyżej niż decyzje racjonalne, do których dochodzimy na drodze wątpliwości.
  7. Aby rozmowa z drugim człowiekiem była dla nas źródłem rozwoju, musimy mieć dystans do siebie, bo niewygodne prawdy bolą i dlatego je najczęściej wypieramy.
  8. Nauczmy się patrzeć na siebie z odległości, z wysokości. Ktoś atakuje wówczas nie mnie, ale moją skorupę, moje poglądy, moje przekonania, ja pozostaję nietknięty, wolny od emocjonalnych reakcji.
  9. Pokonywanie trudności na drodze rozwoju ułatwia nam dostęp do nowych możliwości.
  10. Człowiek pozbawiony dystansu jest marionetką, ma doczepione do strun emocji sznurki, za które ktoś lub coś pociąga. Nie podejmuje racjonalnych decyzji, tylko takie, które przyniosą mu ulgę.

Dodaj komentarz