- Ludzi docenia się za błyskotliwe odpowiedzi. Człowiek mądry nie jest błyskotliwy, bo mądrość i szybka riposta wykluczają się. Mądry człowiek dociera do meritum sprawy wolniej, bo rozważa więcej danych.
- Mądrość braku. Często nie doceniamy, nie znamy tego, co posiadamy. Dotyczy to zarówno rzeczy jak i ludzi, którzy nas otaczają. Dopiero brak ujawnia nam rolę tego, co zniknęło z naszego życia, dopiero dysfunkcja wymusza na nas wniknięcie w naturę rzeczy, wcześniej nie mamy motywacji, by zgłębiać Prawdę. Refleksja jest męcząca.
- Skuteczność można zwiększyć, minimalizując cele. Politycy często korzystają z tej metody.
- Skuteczność jest pojęciem fragmentarycznym, gdyż zapewnia skuteczność w konkretnym obszarze, reszty świata nie uwzględnia. Mądrość jest pojęciem holistycznym, wybiera najlepsze rozwiązanie dla wszystkich, przy najmniejszych szkodach i kosztach. Mądrość nie daje przewagi konkurencyjnej, nie ma więc kursów na mądrość.
- Mądrość versus wiedza. Człowiek mądry świeci światłem własnym, dostrzega to, co jest, w jego istocie. Człowiek wiedzy świeci światłem odbitym, zdobywa informacje o tym, co jest. Człowiek mądry jest niezależny w swoim poznaniu, człowiek wiedzy zależy od źródeł.
- Mądrość ujawnia się w umiejętności adekwatnego reagowania i podejmowaniu właściwych decyzji. Tylko w standardowych sytuacjach wystarcza wiedza.
- Trudna do zrozumienia wypowiedź najczęściej nie jest mądra. Prawdziwa mądrość wyraża się w sposób prosty.
- Człowiek mądry stoi z boku, jest obserwatorem życia. Podejmuje adekwatne decyzje. Ma wgląd w sytuację. Działa w cieniu, bo wie, że zamęt zaburza proces obserwacji. Jednak musi wyjść z ukrycia, aby być usłyszanym. To sugeruje, że osoby na kierowniczych stanowiskach rzadko są mądrzy, potrzebują doradców.
- Mądrość jest elitarna, wymaga wysiłku i rezygnacji z prymatu JA. W kraju demokratycznym jest przyzwolenie na głupotę w imię wolności. W kraju totalitarnym głupota jest promowana – głupim narodem łatwiej rządzić.
- Mądrość pojawia się wtedy, gdy na pytania znajdujemy odpowiedzi zgodne z wiedzą, która z oderwanych fragmentów układa się w całość. Wnioski wyciągane z całościowego wglądu są adekwatne do tej wiedzy.