Mądrość. Postulaty. Cz. 3

  1. Ludzi docenia się za błyskotliwe odpowiedzi. Człowiek mądry nie jest błyskotliwy, bo mądrość i szybka riposta wykluczają się. Mądry człowiek dociera do meritum sprawy wolniej, bo rozważa więcej danych.
  2. Mądrość braku. Często nie doceniamy, nie znamy tego, co posiadamy. Dotyczy to zarówno rzeczy jak i ludzi, którzy nas otaczają. Dopiero brak ujawnia nam rolę tego, co zniknęło z naszego życia, dopiero dysfunkcja wymusza na nas wniknięcie w naturę rzeczy, wcześniej nie mamy motywacji, by zgłębiać Prawdę. Refleksja jest męcząca.
  3. Skuteczność można zwiększyć, minimalizując cele. Politycy często korzystają z tej metody.
  4. Skuteczność jest pojęciem fragmentarycznym, gdyż zapewnia skuteczność w konkretnym obszarze, reszty świata nie uwzględnia. Mądrość jest pojęciem holistycznym, wybiera najlepsze rozwiązanie dla wszystkich, przy najmniejszych szkodach i kosztach. Mądrość nie daje przewagi konkurencyjnej, nie ma więc kursów na mądrość.
  5. Mądrość versus wiedza. Człowiek mądry świeci światłem własnym, dostrzega to, co jest, w jego istocie. Człowiek wiedzy świeci światłem odbitym, zdobywa informacje o tym, co jest. Człowiek mądry jest niezależny w swoim poznaniu, człowiek wiedzy zależy od źródeł.
  6. Mądrość ujawnia się w umiejętności adekwatnego reagowania i podejmowaniu właściwych decyzji. Tylko w standardowych sytuacjach wystarcza wiedza.
  7. Trudna do zrozumienia wypowiedź najczęściej nie jest mądra. Prawdziwa mądrość wyraża się w sposób prosty.
  8. Człowiek mądry stoi z boku, jest obserwatorem życia. Podejmuje adekwatne decyzje. Ma wgląd w sytuację. Działa w cieniu, bo wie, że zamęt zaburza proces obserwacji. Jednak musi wyjść z ukrycia, aby być usłyszanym. To sugeruje, że osoby na kierowniczych stanowiskach rzadko są mądrzy, potrzebują doradców.
  9. Mądrość jest elitarna, wymaga wysiłku i rezygnacji z prymatu JA. W kraju demokratycznym jest przyzwolenie na głupotę w imię wolności. W kraju totalitarnym głupota jest promowana – głupim narodem łatwiej rządzić.
  10. Mądrość pojawia się wtedy, gdy na pytania znajdujemy odpowiedzi zgodne z wiedzą, która z oderwanych fragmentów układa się w całość. Wnioski wyciągane z całościowego wglądu są adekwatne do tej wiedzy.

Dodaj komentarz