Przez mądrość do szczęścia

piszę więc jestem
w wieczności
utkanej ze słów

język niedoskonały
wiersz składa 
niezdarnie znów

serce otwieram szeroko
by wypuścić emocji zdrój
by ze słów wyrzeźbił
obraz świata – mój

by słowo ciałem się stało
dotykalnym oczyma duszy
by wiersz jak podmuch wiatru
inne serce poruszył

by zobaczyło świat 
okryty codzienności mrokiem
by patrzyło głęboko
na to, co nieosiągalne wzrokiem