Miłość. Postulaty. Cz. 4

Opublikowane przez Jadwiga Magnuszewska
  1. Poczucie miłości jest nagrodą organizmu za wyjście poza JA. JA przestaje być centrum naszych działań tylko obiekt kochany. Miłość przynosi cenne doznania oraz uwalnia od cierpień spowodowanych przez przywiązanie do JA.
  2. Miłość nie jest naszą pierwotną naturą, tylko wola przetrwania. Mamy w sobie głód miłości, stąd możemy się miłości nauczyć. Uczymy się otoczeni miłością bądź praktykując miłość. Miłość jest trudna, bo wchodzi w konflikt z konkurencyjną walką o przetrwanie.
  3. Miłość jednostronna, bez postawienia granic, otwiera człowieka na wykorzystywanie. Mamy w naturze korzystanie z okazji.
  4. Każdy nosi w sobie piękno. Może to być miłość do matki, dziecka, psa. Może to być uśmiech, który rozbraja, czuły dotyk, empatia, otwartość na wysłuchanie. Miłość jest możliwa, gdy to piękno dostrzeżemy. Coś musi wyróżniać tę osobę z tłumu. Tylko święci kochają za samo istnienie, innym pozostaje tolerancja.
  5. Gdy przepełnia nas miłość, nie ma miejsca na złe uczucia.
  6. Wola nie może wzbudzić miłości. Musimy znaleźć obiekt godny naszej miłości, musimy w ludziach zobaczyć piękno.
  7. Egoizm jest działaniem na korzyść JA, które jest w centrum. Miłość jest działaniem na korzyść osoby kochanej, ona jest w centrum. W sytuacji konfliktu interesów wygrywa interes osoby w centrum.
  8. Najczystsza jest miłość matki, która ponosi ofiary na rzecz dziecka, nie żądając nic w zamian. Największa jest miłość do ojczyzny, dla której ludzie poświęcają życie.
  9. Gniew uwalnia siłę, ale zaślepia. Miłość uwalnia siłę i zaspokaja dostrzeżone potrzeby. Miłość jest silniejsza niż gniew, bo nie zniewala.
  10. Miłość jest czynieniem dobra drugiej osobie, jest ograniczona czasem i możliwościami. Współczucie jest życzeniem dobra drugiej osobie i bycie otwartym na czynienie dobra. Miłość przywiązuje, potrzebujemy więzi. Współczucie uwalnia i oczyszcza.

Dodaj komentarz