Miłość wypiera inne uczucia. Zmienia priorytety. Ustawia w centrum naszych decyzji obiekt kochany. W stanie miłości rezygnujemy z korzyści, mamy dostęp do niecodziennej siły. Z egoistycznej osoby zmieniamy się w czułego opiekuna. Stajemy się wyczuleni, zorientowani na obiekt kochany. Nie jest to jednak stan totalny. Poza relacją dalej pozostajemy egoistyczną osobą realizującą swoje cele.
Zatem miłość to nie jest inny poziom istnienia. Miłość to odmienny stan świadomości uaktywniany przez kontakt. Obecność obiektu kochanego nie jest konieczna, wystarczy wspomnienie.
Jaki jest cel ewolucyjny miłości? Nie prokreacja. Nie wychowanie dzieci. Wyjście poza JA. Więc nauczenie się nieegoistycznych zachowań, które mogą być aktywowane w sytuacjach niezwiązanych z obiektem kochanym. Jak mamy psa, to wszystkie psy nas wzruszają. Jak mamy dzieci, to każde dziecko będziemy bronić. Nauczyliśmy się nowych emocji i zachowań.
Miłość wyłącza egoizm.
Przez mądrość do szczęścia 