DEFINICJE:
Postawa – to ustosunkowanie do przedmiotu oraz skojarzony pakiet zachowań wobec tego przedmiotu. Za przedmiot uznaję każdy byt, który nie jest mną – pomiotem sytuacji.
Osobowość – to ogół nawyków, preferowanych zachowań, wyuczonych reakcji.
Tożsamość – to miejsce zajmowane w świecie, zbiór pozycji w relacjach.
Postawy składają się na tożsamość. Osobowość to zbiór narzędzi tożsamości.
Każda tożsamość ma zestaw skojarzonych z przedmiotem przycisków. Inni naciskają nasze przyciski i wzbudzają dowiązane do przycisku reakcje. Przyciskiem może być slogan, symbol, przezwisko. Zostaliśmy wytresowani przez polityków, by odpowiednio reagować na slogany.
Spotykając przedmiot musimy się ustosunkować, dopasować reakcje do naszych interesów i celów. Postuluję, że najpierw wykształca się postawa, która potem buduje tożsamość.
Pierwotna jest ocena, ustosunkowanie jest wtórne. Zbadam dlaczego tak się dzieje. W sytuacjach odbieranych jako zagrażające musimy szybko ocenić sytuację, by uruchomić adekwatne reakcje, które będą chronić nasze interesy. Zatem mamy szybką ocenę. Mamy szybkie, bezrefleksyjne reakcje. Sytuację napotykamy ponownie, mamy już wiedzę o skuteczności bezrefleksyjnych reakcji, wiemy, co działa. Na tej podstawie buduje się ustosunkowanie. Kolejne postawy wchodzą w skład tożsamości. Ludzie o podobnej tożsamości łączą się w grupy MY.
Czym się różni osobowość od tożsamości? Osobowość to tylko zachowania, narzędzia. Obcy widzą nasze zachowania, nasze reakcje, widzą naszą osobowość. Tożsamość jest ukryta. Tożsamość ujawniamy wypowiadając opinie, zbudowane na bazie ustosunkowań, postaw.
Przez mądrość do szczęścia 