DEFINICJE:
Tożsamość – to miejsce zajmowane w świecie, zbiór pozycji w relacjach.
MY – to nasza grupa, nasza „wioska”, której musimy bronić, która nas chroni i stwarza warunki do rozwoju społecznego.
Dysonans poznawczy – to doświadczany dyskomfort z powodu sprzeczności nowych informacji z posiadaną już wiedzą.
Społeczny dowód słuszności – to zgodność decyzji podmiotu z opinią prezentowaną przez MY.
Mamy swoją pozycję w MY, wiosce, która gwarantuje nam warunki rozwoju. Jesteśmy szanowani, dostajemy wsparcie. Jesteśmy otaczani uczuciami Osób Ważnych. Reagujemy na opinie Osób Ważnych.
Tożsamość kształtuje się w konflikcie rozwojowym potrzeb JA z opinią osób Ważnych z MY. W społeczeństwach indywidualistycznych, gdzie brak wiosek społecznych, rolę MY często pełni popierana partia. MY nie istnieje naturalnie jako wioska, MY istnieje nienaturalnie jako opozycja do kreowanego wroga ONI.
Istnieją ewolucyjne narzędzia społeczne MY Dysonans poznawczy i Społeczny dowód słuszności, które mają za zadanie wymuszać posłuszeństwo JA dla MY. Takim narzędziami są również Szacunek i Wina.
W dawnych czasach jednostka ginęła poza swoją wioską MY, zagrażali jej ONI, wróg. Zatem ewolucja musiała wykształcić narzędzia ochrony MY i narzędzia walki z ONI. Partie wykorzystują te podświadome mechanizmy, by zdobywać wyznawców.
Jakie jest miejsce propagandy w tych procesach. Partia głosi przekaz dnia. Aby przekaz nie został odrzucony, partia musi stworzyć ramy poznawcze w umysłach wyznawców. Potem dzięki dysonansowi poznawczemu każdy komunikat niezgodny z ramami zostaje odrzucany. Komunikaty zgodne z ramami poznawczymi są dzięki społecznemu dowodowi słuszności odbierane jako prawda.
Przez mądrość do szczęścia 