Przez mądrość do szczęścia

czas to pieniądz
bożek współczesnych niewierzących

w ekspresie skuteczności
słowo otulone bezznaczeniem
puka nadaremnie

wiersz to iluzja
mgłami snująca się
nad doliną rozumu

bezużyteczny
skazany na zapomnienie
ginie

zanim zginie zadźwięczy jeszcze
w pieśni ostatniej okruch piękna 
zapadnie w pamięć

tylko okruch
a rozświetli
szarość dnia