Wiersz ma podstawową przewagę nad inną wypowiedzią: nie musi być racjonalny. Praca z podświadomością nigdy nie jest racjonalna, bo racjonalność to decyzje potwierdzane wiedzą jawną. Wiersz jest krótki, stanowi całość, to inspiruje i trzyma dyscyplinę, nie rozgadujemy się tak, jak w prozie. Wiersz musi mieć puentę (domknięcie poznawcze), dlatego jest korzystniejszym narzędziem niż swobodny przepływ myśli, który nie ma struktury. Uczy więcej kompetencji. Swobodny przepływ myśli jest tylko uwalnianiem, a nie kreacją. Praca badacza jest kreacją odzwierciedleń rzeczywistości, wykorzystującą uwolnione z podświadomości frazy. Kluczem jest przesunięcie poznawcze, rezygnacja z korzystania z wiedzy jawnej, na rzecz pracy z wiedzą niejawną.
Odkryte przez mnie korzyści z pisania esencjonalnych, głębokich wierszy:
- Tytuł. Inspiracja przepływu, wzbudzenie umysłu i ukierunkowanie skojarzeń.
- Zwrotki. Krótkie zwrotki, ćwiczenie esencjonalności wypowiedzi.
- Natchnienie. Praca z podświadomością.
- Historia. Budowanie struktur.
- Tworzenie. Budowanie i trenowanie mechanizmów wymaganych w kreacji.
- Puenta. Trening kreacji domknięcia poznawczego, które jest czymś więcej niż podsumowaniem wywodu, ono uzupełnia dziury w mapie poznawczej.
Przez mądrość do szczęścia 