Przez mądrość do szczęścia

zgubiłam się w codzienności z mgły utkanej
cel się rozmył jak chmura płacząca deszczem
omyłek wiele popełniam w niepoznanym
nie wiem dokąd – nie wiem jak – gubię się jeszcze

błądzić jest rzeczą ludzką – powiedziałeś
zostać w błędzie natomiast to głupota
gdy otworzę życie w nowym rozdziale
wiele wyzwań mnie na drodze spotka

pójdę w ogień jak w wiatr co smaga
oddam serce życia marzeniu
nauczę się jak nie upadać
wolny w spotkaniu zawierzę przeznaczeniu