Umysł holistyczny składa się z dwóch, łącznych obszarów: elastycznych struktur wiedzy i procesów wielosieciowych pracujących na tych strukturach. Zatem umysł holistyczny musi być umysłem strukturalnym, a nie umysłem bitmapowym.
Pojawia się uzasadnione pytanie: czy pamięć jest częścią umysłu holistycznego? Umysł holistyczny pracuje na zasobach pamięci strukturalnej. Zdefiniujmy na potrzeby tej pracy pamięć jako procesy zapisu, utrzymywania wiedzy oraz ich przywoływania. Zatem pamięć jest tylko mechanizmem utrzymywania we względnie stałej postaci struktur wiedzy.
Postuluję, że warto wyróżnić kilka grup procesów pamięci. Nie korzystam tu z bieżącej wiedzy naukowej, która mogła inaczej to zagadnienie opisać. Korzystam z własnego doświadczenia i wiedzy potocznej.
1) Istnieje pamięć autobiograficzna, której nie mam. Nie mam wspomnień. To, co pamiętam z mojego życia, nauczyłam się na pamięć przez standardowe wkuwanie.
2) Jest pamięć krótkotrwała, którą mam bardzo krótką. Przerywam ludziom dłuższe wypowiedzi, bo nie jestem ich w stanie uchwycić, bo mi znikają z pamięci.
3) Nie korzystam ze świadomej pamięci operacyjnej, ja nie mam świadomych procesów obróbki informacji.
4) Istnieje pamięć bitmapowa trwała. Mam dysfunkcje tej pamięci, bo nie jestem w stanie z niej przywoływać informacji, choć informacje, z którymi miałam kontakt rozpoznaję.
5) Istnieje pamięć strukturalna, która akomoduje pobieraną wiedzę w elastyczne struktury, która u mnie zastąpiła pamięć operacyjną. Która u mnie uaktywniła się zastępując pamięć trwałą.
Umysł nieholistyczny korzysta ze zaktywizować fragmentów sieci, które są pokojarzone. W umyśle holistycznym aktywizacja jest dużo szersza.
Brak pamięci operacyjnej umożliwia przejęcie jej funkcji przez pamięć strukturalną, która jest znacznie obszerniejsza i może, w sposób holistyczny i sieciowy zajmować się badanym zagadnieniem. Postuluję, że pamięć strukturalna pracuje na większej ilości posiadanych danych, ograniczeniem są tylko zasoby wymagane do trwania procesu kreacji myśli. Nie jest tak, że cała zawartość pamięci strukturalnej jest wzbudzana, są wzbudzane sieci skojarzone z badanym wątkiem. Ze względu na ograniczoną pojemność pamięci operacyjnej nie jest ona zdolna do realizacji holistycznych procesów. Postuluję, że pamięć operacyjna wyciąga wnioski ze wzbudzanych danych, zgodne z tymi danymi. Pełniąca jej funkcję pamięć strukturalna pracuje zarówno nad danymi badanymi jak i nad materiałem wzbudzonym. Wynikiem pracy są wnioski i zaktualizowana sieć skojarzeń. Zawartość pamięci strukturalnej aktualizuje się pod wpływem nowych danych. Wnioski są wyciągane ze zaktualizowanych treści.
Jak uzyskujemy kompatybilność rozdzielnych fragmentów sieci, w której jest utrzymywana wiedza? Sieć pojęć pokrywa spójnie całą rzeczywistość. Dziury poznawcze są inspiracją do definiowania brakujących fragmentów sieci. Umysł bierze pojęcia pobliskie i uaktualnia definicje, by były wzajemnie spójne. Umysł przemieszcza się po sieci uspójniając kolejne pojęcia. Uzyskujemy spójną sieć pokrywającą niesprzecznymi znaczeniami badane obszary rzeczywistości.
W Teorii Twórczości Podświadomej napisałam, że pod wpływem kontaktu umysłu z rzeczywistością w wiedzy niejawnej tworzą się pretreści. Z nich korzysta wnioskowanie, lecz są one niezdefiniowane. Dopiero świadomy proces definiowania kształtuje ich dostępną świadomości postać, zamieniając je w wiedzę strukturalną. Postuluję, że wiedza strukturalna ma co najmniej dwie postaci: pretreści w formie półpłynnej i zdefiniowane treści w formie względnie stałej.
W trakcie tworzenia trzonu Panstrukturalnej Teorii Wszystkiego pracowałam na pretreściach wielokrotnie je przekształcając. Półpłynna postać wiedzy ułatwiała operowanie danymi. Łatwiej wyłaniać kolejne kształty z masy plastycznej niż z kamienia. Obecnie mam już opracowane większość definicji i te brakujące łatwiej uzupełnić w mniejszej liczbie kroków. W większości przypadków już nie mam potrzeby akomodacji posiadanej wiedzy tylko asymiluję uzupełniane pojęcia. Struktura wiedzy została opracowana, teraz jest uzupełniana cegiełkami znaczeń.
Postuluję, że zgodność sieciowa definicji utrwala zapis, który przestaje być podatny na przekształcenia. Pamięć bitmapowa jest odporna na przekształcenia, nasze przekonania są trwałe. Tylko czasem nowa wiedza wymusza nowe wnioski. Stare przekonania nie znikają od razu, zmieniają tylko status, z czasem, jako martwe, ulegają procesom zapominania.
Umysł holistyczny jest przy dobrze funkcjonującej pamięci trwałej i operacyjnej nierozwinięty. Ja w czasie studiów matematycznych nie miałam doświadczeń z moim umysłem holistycznym. Gdy moje dzieci były małe, przez pięć lat nie spałam. Byłam budzona do karmienia co kilkadziesiąt minut w nocy. Często nawet nie zdążyłam zasnąć. Byłam przemęczona. Postuluję, że to brak snu stał się powodem dysfunkcji mojej pamięci trwałej i operacyjnej. Dysfunkcje pamięci trwałej i operacyjnej skutkowały uaktywnieniem pamięci strukturalnej. Gdy moje dzieci miały około 3 i 6 lat studiowałam przez 1,5 roku psychologię. Wówczas odkryłam swój potencjał holistyczny. Zaczęłam pracę nad Rozwojową koncepcją człowieka, pierwszym holistycznym projektem. Ja doświadczałam fizycznie przemeblowywania w moim mózgu. Wykroczyłam poza granice JA, by z perspektywy popatrzeć na struktury budujące człowieka.
Przez mądrość do szczęścia 