1. Trwałość tożsamości. Doświadczamy kryzysów rozwojowych, które umożliwiają zmianę tożsamości. Niektóre choroby mają wpływ na zmianę tożsamości (np. guz mózgu). W okresie poza tymi zjawiskami tożsamość jest względnie stała lub stopniowo podlega rozwojowi.
2. Stabilność tożsamości. Teraz doświadczam stabilności tożsamości, odkryłam moją misję, moje działania są zgodne z moją tożsamością i ona daje mi siłę. Nie potrzebuję potwierdzeń z zewnątrz, mam wewnętrzna pewność, wielopoziomową zgodność.
3. Labilność tożsamości. Miałam labilną tożsamość, gdy szukałam swojego miejsca w świecie. Myślę, że wtedy był to stan korzystny, sprzyjał przyspieszonemu rozwojowi. Poza okresem rozwoju labilna tożsamość jest niekorzystna, bo nas zniewala niepokojem, wątpliwościami, lękiem. Czy możemy to zmienić? Jak zbudować (strukturę) stabilną tożsamość? Znaleźć swoje miejsce w świecie i działać w zgodzie ze sobą? Gdzie tu jest miejsce dla rozwoju? Pojawia mi się postulat, że to struktura zapewnia stabilność. Więc to, co występuje przy emanacji labilnej, to płynna struktura. Rozwój wymaga płynnej struktury, która emanuje labilnością. Zatem celem ewolucyjnym labilności tożsamości jest wyjście z niedopasowania rozwojowego, dopasowanie tożsamości drogą rozwoju do wyzwań. Wyzwania nas przerastają i to wymaga zmian, rozwoju, stąd labilna tożsamość sprzyja rozwojowi. Problemem jest, gdy stosujemy wycofanie, nie rozwijamy się tylko zwijamy.
4. Maska a tożsamość. Maska jest tylko udawaniem, grą. Aktorzy grają swoje role. Te role są potrzebne, by wszystko funkcjonowało, w pewnych zawodach przejawianie indywidualności bywa niekorzystne, nie zawsze.
5. Siła tożsamości. Tożsamość nas chroni przed atakami. W grupie o podobnej, deklarowanej tożsamości – MY – otwieramy się na wpływ, ufamy, bo to jest ekonomiczniejsze podejście. Siła do realizacji wielkich marzeń jest czerpana z tożsamości. Bo misja, wielkie marzenie jest pasożytem na JA. Zatem ludzie dążący do wielkości powinni w pierwszym kroku określić tożsamość, do której chcą dążyć, by obecna tożsamość ich nie blokowała. Również tożsamość w postaci celów długoterminowych.
6. Sens tożsamości. Tożsamość jest narzędziem Ego, dbającego o JA. Sens to odpowiedź na pytanie: po co ewolucja wykształciła tożsamość? Po to, by skrócić procesy decyzyjne. Tożsamość wymusza na Ego decyzje z nią zgodne.
7. Tożsamość a tradycja. To jest fundamentalny postulat, bo tradycja blokuje rozwój. Zatem wyzwaniem jest zdefiniowanie tradycji pro-rozwojowej i tożsamości elastycznej. Tradycja to symbole, zachowania, ceremonie, rytuały, opowieści, historie, mity, wynoszeni na cokoły pomników wybrańcy. Tradycja to podtrzymywanie w pamięci i celebrowanie ważnych dla narodu wydarzeń historycznych. Tradycja kreuje tożsamość przez powtarzalność.
Kluczowe jest to, co powtarzamy. Zatem wróćmy do definicji tradycji pro-rozwojowej. Formy rytuałów nie trzeba zmieniać, tylko ich treść. Proponować pielęgnowanie procesów a nie stanów. To brzmi niezrozumiale, dojdę do formuły zrozumiałej, na razie badam, szukam. Stan to z definicji forma stała, przeszła forma nie musi być obecna w teraźniejszości, ewoluowała. Proces to ciąg stanów, więc nie jesteśmy przywiązani do minionego stanu, tylko funkcjonujemy w obecnym. Tu się pokazuje wyższość tożsamości liberalnej nad tożsamością konserwatywną.
8. Tożsamość a intencja. Tożsamość jest jednym z czynników kształtujących intencję. Intencja poprzedza cel, jej źródłem jest nasza podświadoma natura, więc tożsamość, potrzeby, nieujawnione marzenia.
9. Tożsamość a intuicja. Trudny postulat. Nie widzę związku, więc zacznę od końca, od różnic. Intuicja ujawnia naszą wiedzę niejawną, tożsamość jest podświadomą strukturą naszego JA. Intuicja ujawnia JA, ujawnia tożsamość.
10. Tożsamość a samopoznanie. Samopoznanie ujawnia tożsamość.
Przez mądrość do szczęścia 