Przez mądrość do szczęścia

zabawnie byłoby zapomnieć
kim jestem
tylko po to, by odkryć 
siebie prawdziwego
bez starych kłamstw i zużytych masek

zobaczyć jaka jaźń 
odbija się w czystej 
powierzchni rzeczywistości
być w pełni sobą
dotykać swoich wad
cieszyć się z zalet

tylko czy potrafię 
spotkać się z sobą 
w prawdzie

były powody, że od siebie uciekłem
w wymyśloną historię
w kreację pasującą do wyobrażeń 
na temat idealnego ja

przebranie uszyte ze skrawków półprawd
akceptowanych w codziennym teatrze życia
kostium z wygładzonymi kantami, by nie ranił
dopasowany do egzystencjalnych lęków

cały ja – mozaika oczywistości
z tą lewą stroną ukrytą przed oczami świata
moimi oczami