Abstrakcja jest powszechna, tylko jej nie zauważamy.
Liczba jest bytem abstrakcyjnym. Ludzie jej używają nie wiedząc, że używają abstrakcji. Każda teoria, każdy opis jest abstrakcyjny. Realne krzesło jest konkretem, jego opis to już pewien poziom abstrakcji. Abstrakcja pozwala definiować klasy bytów podobnych, o tych samych cechach. Abstrakcja pozwala na oszczędność poznawczą. Nie pamiętamy wszystkich szczegółów wszystkich krzeseł, tylko jedną definicję krzesła: poziome siedzenie z oparciem z co najmniej trzema nogami. Cała reszta wiedzy o krześle jest nieistotna w zwyczajnym życiu. Ta wiedza jest potrzebna projektantowi, rzemieślnikowi, który wyprodukuje konkretny egzemplarz krzesła. Nam część wiedzy jest potrzebna, by wpisać cechy w wyszukiwarkę, ale to głównie kolor i styl, nie wpisujemy średnicy nogi, bo tej informacji producent nie zamieszcza, bo uważa ją za nieistotną.
Co daje trening myślenia abstrakcyjnego? Ważne pytanie, cenna odpowiedź. Jesteśmy zniewoleni przez konkret. W pracy doceniamy tylko przychody, atmosferę i benefity. Gdy wchodzimy na poziom abstrakcyjny, zauważamy konsekwencje naszych działań, a to nadaje naszej pracy sens. Patrzenie na klasy zjawisk pozwala dostrzegać relacje między elementami klas. Przykład: mamy dolegliwości. Na poziomie konkretnym widzimy wysypkę, temperaturę, ból mięśni. Jak wejdziemy na wyższy poziom abstrakcji to do objawów możemy dopasować chorobę. W pierwszym podejściu będziemy mieli kilku kandydatów, którzy uzasadniają wybór szczegółowej diagnostyki. Badania szczegółowe, to całkiem odrębny obszar, na który dostaliśmy się przez wyższy poziom abstrakcji: chorobę.
Przez mądrość do szczęścia 